Таронаи танҳоӣ. Маҷмӯаи шеърҳо. Орзу Исо

Маҷмӯаро ашъори шоири ҷавону ҷӯяндаи хушсалиқа фаро мегирад, ки мӯҳтавиёти он хонандаро ба сӯи замони пурпадида, қуллаҳои бовиқор саркашида, чашмаву уқёнуси пурмавҷу пуршӯр, офоқи пуропур аз нур мебарад. Офарандаи таълифот ошиқи воқеист ба сухану каломи мутаносиб. Ӯ дар дида нур, оёти рӯшанаш бар лаб, дар дил сурур, кӯлвори сухан бар дӯш ва рози дунё ба лавҳи хотир аз роҳу пайроҳаҳои кишвараш ғарқи андеша қадам мезанад. Дар пардози фитраташ менигорад, ки паҳноӣ ёбад ин марзу бум ба сурати асл, мазмуни дунё аз ӯ бархезад, озодию ободӣ мудом дар ихтиёраш бимонад.