Сапитамон – Рухшона – Искандар (романи таърихӣ). Давлатшоҳи Тоҳирӣ

Сапитамон – Рухшона – Искандар романи таърихӣ буда аз боби диловариву фидокории ниёгон дар раҳи ҳимояи марзу буми Ватан
ҳикоят мекунад.

Мутолиаи асар дар тарбияи ватандӯстиву хештаншиносии ҷавонон аҳамияти калоне дорад.

Романи таърихии Давлатшоҳи Тоҳирӣ «Сапитамон – Рухшона– Искандар» муборизаи қаҳрамонони тоҷик: Сапитамон, Рухшона, Датафарн, Фаридун, Апома ва дигаронро якҷоя бо халқи меҳнатӣ алайҳи адӯи румӣ дарбар мегирад ва дар хусуси ҷангҷӯёни яғмогари румию юнонӣ бо сарварии Искандари Мақдунӣ, ки ба марзи халқҳои машриқзамин бадаҳдона дохил шуда, ҷону мол ва фарҳангу улуми ниёгонро ба тороҷ бурдаанд, нақлҳои дилписанд мекунад.

Бовар ҳаст, ки нахустин қадами Давлатшоҳи Тоҳирӣ дар жанри румони таърихӣ писанди хонандагони адофаҳм мегардад. Чунон, ки Муҳаммади Иқбол фармудааст:

Хештанро во намудан зиндагист,
Зарби худро озмудан зиндагист.