Адабиёти тоҷик. Синфи 5. Тӯйчӣ Мирзод ва дигарон

Китоби дарсӣ барои синфи 5-уми муассисаҳои таҳсилоти умумӣ.

Адабиёти бадеӣ асосан ду навъ мешавад: а) адабиёти шифоҳӣ; б) адабиёти китобӣ. Дар ҷомеа аввал адабиёти шифоҳӣ-эҷодиёти даҳанакии халқ, яъне фолклор вуҷуд дошт, чунки хат набуд. Одамон ғаму шодӣ, орзую омоли хешро даҳонӣ, бадоҳатан дар нақлу ривоятҳо, афсонаву асотир, суруду таронаҳо баён мекарданд. Ин гуфтаҳо ба авлодҳо аз насл ба насл, аз аср ба аср мегузаштанд, такмил меёфтанд ва ҳамин тавр оҳиста-оҳиста жанру навъҳои адабиёти шифоҳӣ шакл мегирифтанд.